Καλλιτεχνική δήλωση
Γεια! Είμαι η Kika, αφηρημένη, διαισθητική καλλιτέχνις από το Λονδίνο και δημιουργός του Contemporary Patternism.
Το Contemporary Patternism — ένας όρος που δημιούργησα — είναι το να παίρνεις ένα σχήμα και να βαδίζεις μαζί με ένα συναίσθημα. Χρησιμοποιώ τη διαίσθηση για να δημιουργώ απρόσμενα μοτίβα, ως μορφή θεραπείας και μεταμόρφωσης. Ξεκίνησε ως μια έντονη αντίδραση στο πένθος: οι αισθήσεις μου οξύνθηκαν απέναντι στο χρώμα, τον ήχο, τη φύση και την κίνηση, και άρχισα να φτιάχνω διαισθητικά κολάζ. Σήμερα η δουλειά μου περιλαμβάνει πολύχρωμα χάρτινα κολάζ, ζωγραφική, χαρακτικά και υφάσματα — κάθε έργο μια μετάφραση της εσωτερικής εμπειρίας σε ορατή μορφή, εκεί όπου οι ρυθμοί της φύσης συναντούν τα τοπία του εσωτερικού κόσμου.
Μεγαλώνοντας σε μια ελληνοκυπριακή οικογένεια, έμαθα από τη γιαγιά μου — χήρα και πρόσφυγα — πως η τέχνη μπορεί να γίνει καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές. Μετά τον πόλεμο ξανάχτισε τη ζωή της και έβγαζε τα προς το ζην ως καλλιτέχνις. Το να δημιουργεί και να μοιράζεται τη δουλειά της έγινε για εκείνη ένας τρόπος να αντέχει και να σκορπά αγάπη. Αυτή η κληρονομιά με κράτησε και με καθοδήγησε στις δικές μου δύσκολες περιόδους.
Με κάθε έργο μετατρέπω προσωπικές και συναισθηματικές εμπειρίες σε ζωντανά μοτίβα — κάνω το αόρατο απτό, παιχνιδιάρικο και θεραπευτικό. Η δουλειά μου μιλά για κάτι που όλοι μπορούμε να νιώσουμε: τη σύνδεση ανάμεσα στη λύπη και τη χαρά, το ορατό και το αόρατο, και το κοινό ανθρώπινο ταξίδι της απελευθέρωσης, της αποδοχής και της μεταμόρφωσης.
Για να γνωρίσετε καλύτερα τη φιλοσοφία, τη διαδικασία και τον τρόπο δουλειάς μου, διαβάστε παρακάτω το μανιφέστο μου.
Αυτό είναι: Contemporary Patternism
Contemporary Patternism — πέρνοντας ένα σχήμα και βαδίζοντας μαζί με ένα συναίσθημα· μια πράξη θεραπείας και μεταμόρφωσης.
Το Contemporary Patternism ξεκίνησε ως έντονη αντίδραση στο πένθος. Οι αισθήσεις μου οξύνθηκαν — κυρίως απέναντι στο χρώμα και τον ήχο — και αυτό με έβγαλε σε καθημερινούς περιπάτους μέσα στις μικρές πράσινες νησίδες της πόλης, με δυνατή μουσική στα ακουστικά και πολύχρωμα κολάζ που γεννιούνταν στην πορεία.
Το να κουβαλώ το συσσωρευμένο πένθος μαζί με ένα καινούριο τραύμα ήταν μια σύνθετη, πολυεπίπεδη διαδρομή και μια τεράστια απελευθέρωση ενέργειας. Σαν να χαλάρωνα και να έλυνα, έναν-έναν, τους κόμπους, ενώ ταυτόχρονα συναρμολογούσα ξανά τα κομμάτια του εαυτού μου σε μια νέα μορφή.
Αυτή η νέα μορφή έφερε καινούριες ιδέες και έναν ολιστικό τρόπο να φροντίζω τον εαυτό μου. Ένα κομμάτι του ήταν η άσκηση με έναν τρόπο που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Ευτυχώς, η αγάπη μου για τη φύση και το περπάτημα ήταν σταθερή, κι έτσι η αλλαγή μπήκε στη ζωή μου φυσικά — οι καθημερινοί περίπατοι μεγάλωσαν σιγά-σιγά από 15 λεπτά σε μιάμιση ώρα. Το περιβάλλον γύρω μου έγινε βασική πηγή έμπνευσης, όπως παλιότερα, όταν ήμουν νέα τοπιογράφος και αργότερα φωτογράφος τοπίου. Άρχισα να βλέπω τα χρώματα της φύσης: τις συμπληρωματικές αποχρώσεις στα λουλούδια, τους δρομείς με νέον ρούχα απέναντι σε ουδέτερα φόντα. Στα ακουστικά μου έπαιζαν ζωηρά dance κομμάτια, παριστάνοντας το κίνητρο για πειθαρχία, μέχρι που δεν μπορούσα πια να μην τα βλέπω.
Χωρίς πολλή σκέψη, πήρα ένα παιδικό σετ χρωμάτων από ένα μαγαζί της μιας λίρας και άρχισα να φτιάχνω κομμένα τοπία από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες — ένα πρώτο κάλεσμα στη χαρά. Σύντομα είχα μια σακούλα γεμάτη πολύχρωμα αποκόμματα. Βγάζοντάς τα ένα-ένα, άρχισα να σχηματίζω διαισθητικά αφηρημένες συνθέσεις, που παράξενα καθρέφτιζαν την εύθραυστη προσπάθεια να συναρμολογήσω ξανά έναν νου κομματιασμένο από την απώλεια. Το να κόβω και να ξαναφτιάχνω τις συνθέσεις έγινε η δική του θεραπευτική διαδικασία. Το ψαλίδι ακολουθούσε τη γραμμή από το αόρατο στο ορατό.
Το Contemporary Patternism — ένας όρος που δημιούργησα — είναι το να παίρνεις ένα σχήμα και να βαδίζεις μαζί με ένα συναίσθημα. Με τη διαίσθηση δημιουργώ απρόσμενα μοτίβα, ως μορφή θεραπείας και μεταμόρφωσης.
Καθώς περνούσε ο καιρός και η συνολική υγεία μου βελτιωνόταν, άρχισα να χρησιμοποιώ τα υλικά πιο συνειδητά, χωρίς να χάνω το ένστικτο και τη χαρά του παιχνιδιού. Τα σχήματα που εμφανίζονταν στις καθαρά διαισθητικές συνθέσεις μου μού θύμισαν το παλιό μου πάθος για το να σχεδιάζω τρίγωνα χωρίς σκέψη. Έτσι αποφάσισα να κάνω το 100 Day Project στο Instagram: μία εικόνα τη μέρα, 100 διαφορετικές εκδοχές του τριγώνου. Αυτή ήταν η αρχή.
Καθώς έβαζα το παιχνίδι στην πρακτική μου, επέστρεφαν αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τη δεκαετία του ’80, το χρώμα και τη διασκέδαση — εποχές που αγαπούσα — μαζί με την πρώτη μου γνωριμία με τον χρωματικό κύκλο στη σχολή καλών τεχνών, όταν αγόρασα τα πρώτα μου ρούχα σε συμπληρωματικά χρώματα. Η δουλειά μου απέκτησε περισσότερη πρόθεση χωρίς να χάσει τη διαίσθησή της. Σιγά-σιγά βρήκα ξανά τον δρόμο μου προς την πρακτική μου και επέστρεψα στις «τυφλές συνθέσεις» που χαρακτήριζαν πάντα την παλιότερη δουλειά μου.
Πίσω από το σχήμα, τον ρυθμό, το χρώμα, τη φόρμα και τις αρμονικές συνθέσεις υπάρχει μια απλή αίσθηση: βαθιά μέσα μας κινούμαστε συνέχεια σε κύκλους απελευθέρωσης, αποδοχής και μεταμόρφωσης. Με τα τολμηρά, φωτεινά και χαρούμενα μοτίβα του, το Contemporary Patternism μας προσκαλεί να κάνουμε μια παύση και να παρατηρήσουμε τους δικούς μας αόρατους ρυθμούς και τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε στον κόσμο γύρω μας. Έτσι ανοίγει ένας χώρος για σκέψη, σύνδεση και για να ξαναβρούμε τον δικό μας δρόμο μέσα στην αλλαγή.
